/Users/farahvanderzijden/Desktop/Schermafbeelding 2026-08-31 om 00.12.21.png
Dag 1 — Nog geen berg gezien en de stress zat er al goed in
Na aankomst op Salzburg Airport was het plan simpel: koffers ophalen, huurauto pakken en richting Kaprun rijden. In mijn hoofd waren we natuurlijk binnen een half uur onderweg, muziekje aan, bergen in de verte en ik waarschijnlijk alweer foto's makend vanuit het autoraam. De werkelijkheid besloot anders.
Er ging van alles mis met onze huurauto en uiteindelijk stonden we daar met onze bagage, zonder vervoer naar Kaprun. Dat zijn van die momenten waarop je vakantiegevoel binnen enkele minuten kan omslaan in pure irritatie. We hadden die avond een programma, werden verwacht in het resort en ondertussen zag ik vooral de tijd doortikken. Mijn stressniveau steeg ongeveer net zo snel als ik de volgende dagen met de kabelbaan de bergen in zou gaan.
We besloten Carpe Solem Kaprun by ALPS RESORTS te bellen en uit te leggen wat er aan de hand was. Wat er vervolgens gebeurde, is misschien een klein detail in een reis vol spectaculaire natuur, maar het is me enorm bijgebleven. We werden meteen gerustgesteld. Geen ingewikkelde discussie over wiens probleem het eigenlijk was en ook geen vriendelijk maar nutteloos “wat vervelend voor u”. Ze gingen het oplossen en stuurden een hotelshuttle om ons op te halen.
Op zo'n moment merk je wat goede service werkelijk betekent. Niet alleen vriendelijk zijn wanneer alles goed gaat, maar er staan wanneer een gast je daadwerkelijk nodig heeft. Ik was behoorlijk gestrest en ineens hoefde ik niets meer te regelen. We konden instappen en eindelijk richting Kaprun.
Dat is iets wat mij vaker opvalt in de Alpen: die hartelijkheid voelt niet gemaakt. Mensen zijn behulpzaam zonder daar een heel toneelstuk van te maken. Gewoon: jullie zitten met een probleem, dus hoe kunnen we helpen? Nog voordat ik mijn kamer had gezien, had Carpe Solem bij mij dus al punten gescoord.
Van Salzburg-stress naar een infinity pool met uitzicht op de Kitzsteinhorn
Tijdens de rit naar Kaprun veranderde niet alleen het landschap, maar gelukkig ook mijn humeur. De stad verdween achter ons, alles werd groener en de bergen kwamen steeds dichterbij. Dat vind ik misschien wel een van de fijnste dingen van een reis door de Alpen: je voelt bijna letterlijk dat je een andere wereld binnenrijdt.
Carpe Solem Kaprun ligt aan de voet van de Kitzsteinhorn en werd onze uitvalsbasis voor de komende dagen. ALPS RESORTS omschrijft zijn filosofie als - My Way of Holiday-: meer vrijheid en individualiteit, minder moeten. Het bedrijf heeft inmiddels meer dan 45 hotels en vakantie-resorts in Oostenrijk en combineert klassieke hotelkamers met appartementen en chalets, zodat je zelf kunt bepalen hoeveel hotelservice en hoeveel zelfstandigheid je wilt.
Na onze aankomst wilde ik eerlijk gezegd vooral één ding: mijn badpak aantrekken. Boven in het resort ligt namelijk de Adults Only Sky Infinity Pool, met uitzicht op de Kitzsteinhorn. Een paar uur daarvoor stond ik nog geïrriteerd met mijn koffer op Salzburg Airport en nu lag ik in warm water naar een besneeuwde bergtop te kijken. Zo snel kan het leven dus weer leuk worden.
's Avonds ontmoetten we de andere deelnemers in de bar en aten we bij ALPS KITCHEN, het restaurantconcept van ALPS RESORTS waar regionale gerechten eigentijdser worden gebracht. Na het gedoe van die middag was het heerlijk om gewoon te zitten, te eten, kennis te maken en te beseffen: oké, we zijn er. Nu kan de reis echt beginnen.
Dag 2 — Rauris, waar Oostenrijk ineens het volume zachter zet
De volgende ochtend vertrokken we na het ontbijt richting Rauris, gelegen in Nationalpark Hohe Tauern. Alleen de rit ernaartoe vond ik al prachtig. Hoe verder we reden, hoe rustiger het leek te worden. Hoge bergen, kleine dorpen, veel groen en dat typische Oostenrijkse landschap waarbij je af en toe denkt dat iemand het speciaal voor een ansichtkaart heeft neergezet.
We begonnen bij Carpe Solem Rauris by ALPS RESORTS, een modern vakantie-resort met wellness en een daktuin, direct bij de Rauriser Hochalmbahn. Die ligging vind ik zelf een groot voordeel. Als ik naar de bergen ga, wil ik niet iedere ochtend eerst een halve logistieke operatie organiseren voordat ik daadwerkelijk iets kan ondernemen. Hier ligt de natuur praktisch voor je deur.
Na de rondleiding was het tijd voor een lunch met Pinzgauer specialiteiten en daarna gingen we naar buiten. We waren tenslotte midden in Nationalpark Hohe Tauern en met een ranger trokken we het gebied in. Dat vind ik altijd leuker dan zomaar ergens rondwandelen, omdat iemand die hier woont en werkt je dingen laat zien waar je zelf waarschijnlijk straal aan voorbij zou lopen. Het landschap krijgt ineens een verhaal.
En toen kwam het onderdeel waarbij mijn interesse onmiddellijk nóg iets groter werd: we gingen goud zoeken!
Nu moet je bij mij sowieso voorzichtig zijn met het woord goud, want dan heb je vrij snel mijn volledige aandacht. Rauris heeft een lange geschiedenis die verbonden is met goudwinning en wij mochten zelf aan de slag. Daar stond ik dus, midden in de Oostenrijkse natuur, met een goudpan in mijn handen alsof dit de normaalste zaak van de wereld was.
Water erbij, draaien, spoelen, goed kijken en weer opnieuw. Het klinkt heel ontspannen, totdat je daadwerkelijk iets ziet glinsteren. Vanaf dat moment verandert zo'n gezellige natuuractiviteit bij mij natuurlijk onmiddellijk in een missie. Want stel je voor dat daar écht goud tussen zit?
"Wacht even, volgens mij zie ik iets."
En voor je het weet sta je met een groep volwassen mensen bloedserieus naar minuscule korreltjes in een pan te turen alsof we gezamenlijk een nieuwe goudader hebben ontdekt.
[FOTO — goudzoeken in Rauris]
Ik vond het ontzettend leuk, juist omdat je niet alleen naar een bestemming kijkt maar er iets doet. Je handen in het water, luisteren naar de verhalen, lachen met elkaar en ondertussen toch proberen dat ene glimmende korreltje niet per ongeluk weer terug het water in te spoelen.
Rijk ben ik er helaas niet van geworden. Mijn hypotheekverstrekker accepteert Oostenrijkse goudkorreltjes vermoedelijk toch niet, dus misschien is dat maar goed ook.
Wat ik wél meenam was een heel andere indruk van Rauris. Het probeert niet voortdurend indruk op je te maken. Het landschap doet dat vanzelf. De combinatie van de rust, Nationalpark Hohe Tauern, het rangerprogramma en het goudzoeken maakte deze dag totaal anders dan onze aankomstdag in Kaprun. En juist dat zoek ik tijdens een reis. Ik heb inmiddels genoeg mooie hotelkamers gezien om niet meer van iedere regendouche emotioneel te worden. Geef me óók iets wat ik thuis niet kan doen. Laat me iets meemaken waar ik later om moet lachen of waarover ik wil vertellen. Dan blijft een bestemming hangen.
Dag 3 — Van Saalbach naar 3.000 meter hoogte
Op onze derde dag vertrokken we na het ontbijt naar Saalbach, waar we de Saalbach Suites by ALPS RESORTS bezochten. Ook hier werd mijn ietwat ouderwetse beeld van Oostenrijk weer een stukje bijgesteld. Geen donker Alpenhotel waar de tijd ergens in de jaren tachtig is blijven stilstaan, maar moderne alpine suites met wellness, sauna's en een verwarmd buitenzwembad.
Voor de lunch schoven we aan bij ALPS KITCHEN mangia!, waar juist de Italiaanse en mediterrane keuken centraal staat. Even Italië in Oostenrijk; daar heb ik persoonlijk weinig bezwaar tegen. Toch merkte ik dat ik met mijn gedachten al bij het programma van die middag zat, want terug in Kaprun zouden we eindelijk de berg op die ik vanaf onze aankomst al vanuit het resort had zien liggen: de Kitzsteinhorn.
De tocht naar boven is op zichzelf al een belevenis. Met de kabelbanen stijg je steeds verder en zie je het landschap onder je veranderen. Het groene Kaprun wordt kleiner, de begroeiing neemt af, de bergen worden ruiger en op een gegeven moment voelt het alsof je een compleet andere wereld binnenkomt.
En dan sta je ineens op ruim 3.000 meter hoogte, tussen rotsen, sneeuw en gletsjerlandschap. In warm juni.
[FOTO — Kitzsteinhorn, sneeuw en panorama]
Dat zijn voor mij de momenten waarvoor ik reis. Je kunt vooraf honderd foto's bekijken en filmpjes op Instagram zien, maar die vertellen je niet hoe het voelt om daar daadwerkelijk te staan. Hoe klein je ineens bent tussen die enorme bergen, hoe anders de lucht voelt en hoe bijzonder het is dat je 's morgens nog tussen het groen loopt en een paar uur later met je schoenen in de sneeuw staat.
Ik voelde me behoorlijk avontuurlijk en begon mezelf in gedachten al te promoveren tot ervaren Alpenvrouw.
Toen kwam de tunnel.
Mijn korte carrière als Heidi
En daar gebeurde iets bijzonders. Niet alleen het uitzicht was adembenemend, ook ikzelf was dat. Letterlijk.
Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik mij vooraf een soort vrouwelijke versie van Heidi had voorgesteld. Zo'n frisse Alpenvrouw die moeiteloos over bergpaden springt terwijl marmotten bewonderend toekijken.
De heenweg naar beneden? Geen enkel probleem. Ik daalde af als een berggeit, vol zelfvertrouwen. Links een foto, rechts een filmpje en ondertussen nog gezellig een praatje maken. Alsof ik al jaren in de Alpen woonde.
Maar toen moesten we terug omhoog.
En dat was het moment waarop de berggeit langzaam veranderde in een oude bok.
Terwijl jongere bezoekers mij opvallend soepel voorbij wandelden, begon ik serieus te onderhandelen met mijn eigen longen. Iedere twintig meter bleek ineens iets prachtigs te zien dat absoluut gefotografeerd moest worden.
"Wacht even, kijk hoe mooi dit is."
En natuurlijk moest ik daar dan heel zorgvuldig de tijd voor nemen. Even stilstaan. Foto maken. Nog eens kijken. Misschien nog een filmpje. Een buitenstaander had het een rustpauze kunnen noemen. Ik noem het liever journalistieke toewijding.
Maar wat was het mooi. En uiteindelijk zijn dit juist de momenten die ik onthoud. Niet dat alles perfect en moeiteloos ging, maar dat ik daar op ruim 3.000 meter stond, buiten adem, om mezelf moest lachen en tegelijkertijd dacht: kijk waar ik ben.
Eindelijk een zomervakantie zonder weg te smelten
Tijdens deze dagen begon ik ook te begrijpen waarom de Alpen steeds vaker worden genoemd als bestemming voor een coolcation. In het officiële programma van ALPS RESORTS was dat zelfs een van de thema's van onze reis: verkoeling en ontspanning in de Alpen als alternatief voor de steeds hetere zomers elders in Europa.
En eigenlijk is het heel logisch. We vliegen 's zomers massaal naar Zuid-Europa om vervolgens bij temperaturen van 40 graden of meer te ontdekken dat het tussen twaalf en vier eigenlijk te warm is om iets te ondernemen. In de Alpen kun je juist naar buiten. Wandelen, fietsen, een berg op, goud zoeken of naar een gletsjer, en daarna terug naar je hotel, badjas aan en de spa in.
Voor iemand zoals ik, die graag iets wil zien en doen maar óók erg gelukkig wordt van een mooi hotel en een goed zwembad, is dat eigenlijk een ideale combinatie.
Uiteindelijk begon mijn mooiste herinnering gewoon op Salzburg Airport
Wanneer ik terugkijk op deze dagen, zie ik natuurlijk die spectaculaire Kitzsteinhorn voor me. Ik denk aan Rauris, mijn goudpan, de wandeling met de ranger, Saalbach, het eten en dat heerlijke moment in de infinity pool.
Maar ik denk óók terug aan onze eerste uren. Wij op Salzburg Airport, zonder huurauto en met mijn stressniveau inmiddels behoorlijk op standje rood, en vervolgens iemand bij Carpe Solem die eigenlijk gewoon zegt: maak je geen zorgen, wij komen jullie halen.
Misschien zegt juist dat kleine moment wel het meest over mijn ervaring met ALPS RESORTS.
Een mooi hotel kun je bouwen. Een infinity pool kun je aanleggen en met voldoende budget koop je prachtige meubels, goede bedden en de mooiste regendouche. Maar echte gastvrijheid zit niet in het interieur. Die zit in de mensen die er werken en in wat er gebeurt wanneer iets níét volgens plan verloopt.
Daar heeft ALPS RESORTS mij positief in verrast. Die persoonlijke, servicegerichte houding paste bovendien bij iets wat ik sowieso prettig vind aan reizen door de Alpen: de hartelijkheid voelt vaak vanzelfsprekend in plaats van ingestudeerd.
Farah's oordeel — Place Worth Your Time?
Absoluut.Kaprun verraste me door de combinatie van natuur, avontuur, wellness en vooral de warme gastvrijheid. Het is een bestemming voor gezinnen, stellen, vriendinnen en iedereen die overdag graag iets beleeft, maar daarna ook van comfort wil genieten.
En als je Oostenrijk vooral kent van wintersport: ga juist eens in de zomer. Ik kwam voor de bergen, maar ging naar huis met verhalen — en dat is voor mij uiteindelijk de beste graadmeter voor een reis.
Zou ik teruggaan en het een goede vriendin aanraden? Zeker.
Ik bezocht Kaprun, Rauris en Saalbach tijdens een georganiseerde persreis van ALPS RESORTS.
Personally Selected. Always Exceptional.
Farah van der Zijden
Stay
